متن آهنگ گردباد مسعود فردمنش

کوله بار عشق تو را من می گذارم بر زمین
بار عشق تو بر دوش کشیدن سنگین است ،جان فرساست
در زیر این کوله بار سنگین شکسته ام ، خسته ام
و خستگی روحم از صبوری عشقم بزرگتر است
عشق تو گردبادی است من تکیه بر باد داده ام
بار عشق تو بر دوش کشیدن سنگین است جان فرساست
در زیر این کوله بار سنگین شکسته ام خسته ام
♪♪♪
در گلویم آن چنان بغضی نشسته
که هیچ گریه ی از سر بازش نمی کند
رو به روی دری گشوده به نا کجایی نشسته ام
تمام زندگیم چون آیینه ی در دستم می شکند
و این گونه است که زندگی می گذرد
در هر گذری چاهی در کمین
و به دنبال آن افتادنی سنگین
چگونه زیستم این همه درد را
♪♪♪
و چگونه بر دوش کشیدم بار سنگین تحمل را
عشق تو گردبادی است من تکیه بر باد داده ام
من به استواری یک کوه
اما شکستنی ، هم چون بغض
من تابش خورشید
گرفتار نفس ظلمت
من به پهنای آسمان
اما در تنگی یک قفس
من در سنگینی یک فاجعه
اما سبک بار چون لبخند
♪♪♪
حس سبز جوانی در برگ ریزان خزان
رو به روی دری گشوده به نا کجایی نشسته ام
عشق تو گردبادی است من تکیه بر باد داده ام
گاه از پشت نفس های اژدهای وحشت
از بطن نا سرانجامی می وزد