متن آهنگ ( متن ترانه ) زمستان امیر فردوس

هزار و یک هزار و دو هزار و سه
دارم روزرای دلتنگیمو میشمارم
از اینجا رفتیو اندازه ی یک عمر
به عمرم زندگی کردن بدهکارم
زمستونه ولی پنجره ها بازه
هنوز داغم اینا از مم حواسی نیست
اگه حس میکنم گرماتو هر لحظه
چرا شالگردنت رو جا لباسی نیست
ادامه ی ههمه روزای بعد از تو
شبای سردمه نزدیک شومینه
شبایی که اگه مهتابی هم باشه
بازم حس میکنم روم برف میشینه
نمیدونم چرا سهم من از حرفات
همیشه یه سلام خشک و خالی بود
برای این که تو چیزی بگی شاید
تمام جمله های من سوالی بود
منم منم من میهمان هر شبت
.. مغموم منم من سنگ تیپا خورده ی رنجور
منم دشنام پست آفرینش نغمه ی نا جور
تو را نا دیدن ما غم نباشد
که در خیلت به از ما کم نباشد
حدیث دوست با دشمن نگویم که هرگز مدعی محرم نباشد
نه از رومم نه از زنگم همان بی رنگ بی رنگم
حریفا میزبانا میهمان سال و ماهت پشت در چون موج میلرزد
بیا بگشای در بگشای دلتنگم