کامبیز رجبی

_ در اثر حاضر از ساز شِمشال و ضربِ کُردی که از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین سازهای موسیقی کُردی هستند به جهت هم‌نوایی و همراهی با ساز تنبور استفاده شده است؛ به طوری‌که در سایر ملودی‌ها ساز شِمشال به عنوان ساز ملودیک شخصیت و نقش مشخصی را داراست، و نوازنده ضرب کُردی به عنوان ساز کوبه‌ای با توجه به قابلیت‌های این ساز ریتم‌ها و دورهای مختص مقامات تنبور را می‌نوازد. همچنین در قطعات این آلبوم از موتیف‌ها و فواصل مقامات: ئه‌لوه‌ن، گِل وه‌ ده‌ره، گُل وه‌ خاک، بابانائوسی، سه‌ر ته‌رز،  شاخوه‌شینی، ته‌رزِ روسه‌م و همچنین ریتم‌های موجود در رپرتوار موسیقی تنبور استفاده شده است.