علی اکبر فضائلی

درباره‌ی این اثر، به قلم علی‌اکبر فضائلی می‌خوانیم: «اثر پیش رو تلاشی‌ست د‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ر جهت ارائه‌ی موسیقیِ سازی به صورت هم نوازی دو سنتور با نقشی کم و بیش مستقل از هم که با ساز تمبک همراهی می‌شوند.‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بدین منظور و با توجه به شیوه‌ی آهنگسازی و تنظیم قطعات، هر دو سنتور از نوع سل کوک انتخاب شده‌اند. قطعات این آلبوم در عین برخورداری از شخصیتی مستقل از هم دارای اشتراکاتی نیز می‌باشند که در کنار یکدیگر مجموعه‌ی بزرگ‌تری را شکل می‌دهند. آهنگسازی و تنظیم این قطعات بر اساس امکانات و توانایی‌های ساز سنتور، به شکل گفت و گو بین دو ساز و با استفاده از انواع مختلف شیوه‌های بسط و گسترش فیگورهای ملودیک و ریتمیک که در ردیف موسیقی ایرانی نیز استفاده می‌شود شکل گرفته است. پیچیدگی‌ها و جزئیات فراوانی که در عین کثرت بیانگر نوعی وحدت و نظم درونی نیز می‌باشند. نمونه‌ی مشابه چنین تفکری علاوه بر موسیقی دستگاهی در انواع مختلف هنرهای ایرانی از نقش و نگار کاشی کاری مساجد و طرح‌های متنوع فرش و گلیم گرفته تا تذهیب و خوشنویسی و نگارگری نیز دیده‌می شود.                                                              

بخشی از قطعات این آلبوم بر اساس موسیقی دستگاهی ساخته شده‌اند و بخشی دیگر بر اساس تم‌های موسیقی مازندران شکل گرفته‌اند. ساخت و تنظیم قطعات مازندرانی این آلبوم در واقع ادای دینی‌ست به زنده یاد استاد احمد محسن‌پور که نقش مهمی در حفظ و اشاعه‌ی موسیقی این خطه بر عهده داشته است. در قطعات مازندرانی برای پرهیز از تکرار و به منظور رسیدن به بیانی متفاوت، ایده‌ی اصلی با اضافه کردن مقدمه و موخره و بسط و گسترش‌هایی همراه بوده است.»